Achtenzeventig jaar sinds de Nakba van 1948.
Meer dan 750.000 Palestijnen werden verdreven van hun land. Dorpen en steden leeggehaald. Families uiteengerukt. Herinneringen uitgewist.
Maar de Nakba is geen afgesloten hoofdstuk uit het verleden. Geen historische datum die enkel herdacht wordt. Ze is nooit gestopt.
Van Gaza tot de Westelijke Jordaanoever leeft de verdrijving voort — in belegering, ontheemding, bombardementen en het systematisch ontkennen van het bestaansrecht van een volk.
Terwijl wereldwijd de aandacht opnieuw verschuift tussen oorlog, censuur en spektakelpolitiek, vaart op zee opnieuw de vloot van de Global Sumud Flotilla (GSF) richting Gaza. Vorige week namen we met een studiogesprek afscheid van onze correspondente Elly Van Reusel, inmiddels weer in Antwerpen. Meer dan 500 mensen met 54 boten zeilen verder naar Gaza. Isja Puissant, een van de 9 Belgische zeilers zal zich zelf voorstellen vanop zijn boot Akka.“Akka” — genoemd naar de historische Palestijnse havenstad. Een stad waar geschiedenis niet verdwenen is, maar overschreven werd. Net zoals zoveel Palestijnse levens.
Stadsgidse Silvia Terrenzio dook in het archief en trakteert ons op een fragment over de geschiedenis van Akka. We luisteren naar een boodschap van Antwerps deelnemer aan de flotilla Julien Cabral over de GSF union taskforce. Vliegende reporter Eva zorgt voor een update van het studentenprotest. Een korte getuigenis van Ali Skaik, uit Gaza vanwaar hij ook journalistieke bijdragen levert aan Palestine Deep Dive. Een onafhankelijk, door Palestijnen geleid mediakanaal in Londen dat zich inzet
om de stemmen van Palestijnen te versterken. Je vindt er podcasts, video’s en geschreven content, maar ook muziekoptredens en gesprekken met Palestijnse kunstenaars.
Tot op heden blijven Europese regeringen en instellingen medeplichtig door politieke, militaire en economische relaties in stand te houden die het Israëlische beleid mogelijk maken. De Europese Unie blijft diplomatieke dekking en samenwerking bieden in plaats van het internationaal recht te handhaven. Genocide en Apartheid stoppen niet vanzelf. Wanneer regeringen en politieke leiders weigeren te handelen, is het aan de mensen om hen daartoe te dwingen en stelling te nemen. Zo speelt op de achtergrond ook het Eurovisiesongfestival verder. Glitter, vlaggen, marketingcampagnes en slogans over verbondenheid. Maar ook boycotoproepen, protesten en een groeiend ongemak over de normalisering van geweld terwijl Palestijnse stemmen systematisch worden gemarginaliseerd of het zwijgen opgelegd.